Maria skinęła głową i wyszła na podwórze, gdzie zimne poranne powietrze zaparło jej dech w piersiach. Nie wiedziała, czy została naprawdę zaakceptowana, czy też po prostu kupiła sobie dodatkowy dzień. Ale dla niej dodatkowy dzień oznaczał szansę, by nie iść spać głodna. A może, kto wie, szansę na pobyt w miejscu, gdzie nie będzie traktowana jak ciężar.
Ion obserwował ją z progu. Było w tej dziewczynie coś… coś, co przypominało mu, że ranni ludzie nie zawsze przychodzą po to, by żebrać, ale by pracować. Przetarł twarz dłonią, zmęczony, i wrócił do domu. Od lat nie czuł, że coś tak małego może cokolwiek zmienić w jego życiu. Ale ten zapach ciepłego jedzenia poruszył go prosto w serce.
Tej nocy Maria spała w starej budzie, którą przekształciła w miejsce do spania. Nie chciała prosić o łóżko ani o pokój. Wiedziała, że Ion to człowiek, którego życie pobiło i że jego zaufanie niełatwo zdobyć. Owinęła ramiona cienkim płaszczem i zasnęła, myśląc, że będzie musiała wstać o szóstej.
