Przez jedną dziwną sekundę nikt się nie poruszył. Potem ktoś krzyknął. Muzyka ucichła.
"Zadzwońcie po karetkę!" krzyknęła kobieta.
Już klęczałem obok Karla.
Moja sukienka rozłożyła się wokół mnie na podłodze, gdy chwyciłam jego twarz obiema rękami.
„Karl? Karl, spójrz na mnie.”
"Zadzwoń po karetkę!"
Reklama
Miał zamknięte oczy. Pamiętam, jak ludzie tłoczyli się wokół niego, potem się cofali, a potem znowu się gromadzili. Pamiętam, jak przyjechali ratownicy medyczni, uklękli nad nim i mówili słowa takie jak „czysto”, „ponownie” i „brak reakcji”.
W końcu jeden z nich spojrzał na mnie i powiedział słowa, które mnie zniszczyły.
„Wygląda na to, że doszło do zatrzymania akcji serca”.
Zabrali go, a ja zostałam w sukni ślubnej na środku parkietu i patrzyłam na drzwi, kiedy nosze już zniknęły.
Pamiętam przyjazd ratowników medycznych.
Reklama
Łzy spływały mi po twarzy.
Ktoś okrył mnie płaszczem, ale prawie tego nie poczułem.
Karla już nie było, a życie bez niego wydawało się niemożliwe.
***
Lekarz potwierdził przypuszczenia ratownika medycznego. Karl zmarł na zawał serca.
