Pokręcił głową. „Mam na myśli prawdziwe pieniądze. Takie, które dają wolność – nigdy nie sprawdzanie salda przed zakupami, podróżowanie, kiedy tylko masz na to ochotę, zakładanie firmy bez zastanawiania się, czy cię to zrujnuje”.
Coś wyszło na jaw.
Reklama
Uśmiechnąłem się. „Brzmisz, jakbyś chciał namówić kogoś na oszustwo”.
"Mówię poważnie."
Odłożyłem widelec. „No dobra, serio… to brzmi nieźle, ale na razie jest dobrze i póki mam ciebie, jestem szczęśliwy”.
Karl spojrzał na mnie, a jego twarz złagodniała. „Masz rację. Dopóki jesteśmy razem i nie musimy się przed nikim tłumaczyć, wszystko będzie dobrze”.
Powinienem zadać więcej pytań, ale myślałem, że w końcu mi się zwierzy, jeśli tylko będę cierpliwy.
„Brzmisz, jakbyś chciał namówić kogoś na oszustwo”.
Reklama
***
W dniu naszego ślubu czułam, że wkraczam w resztę swojego życia. Sala weselna była ciepła, jasna i pełna hałasu.
Karl zdjął marynarkę i podwinął rękawy. Wyglądał na szczęśliwszego niż kiedykolwiek go widziałem. Śmiał się z czegoś, co powiedział jeden z naszych gości, kiedy nagle jego wyraz twarzy się zmienił.
Jego ręka powędrowała do klatki piersiowej. Jego ciało drgnęło, jakby próbował złapać się czegoś, czego nie było.
Potem się załamał.
Jego ręka powędrowała do klatki piersiowej.
Reklama
Dźwięk jego uderzenia o podłogę był okropny.
