Potem już się nie odezwaliśmy. Cisza między nami wydawała się ostatecznym osądem.
Tego ranka, kiedy odchodził, uśmiechnęłam się. Nie dlatego, że czułam się dobrze – ale dlatego, że miałam już dość proszenia o szacunek. Podczas gdy on pakował smoking do samochodu, usiadłam przy kuchennym blacie i zarezerwowałam sobie tydzień w Rzymie. Klasa biznes. Pięciogwiazdkowy hotel niedaleko Schodów Hiszpańskich. Prywatne wycieczki kulinarne, bilety wstępu do muzeów i budżet na zakupy skórzane tak nierozważny, że aż się roześmiałam. Zanim wrócił po ładowarkę, przeglądałam już maile z potwierdzeniem.
„Zarezerwowałeś wycieczkę?”
Upiłem łyk kawy. „Rzym”.
"Poważnie?"
„Będziesz na luksusowym weselu bez żony. Odpowiadam własnym luksusem”.
„To dziecinne.”
„Nie” – powiedziałem spokojnie. „Dziecinne było to, że twoja rodzina mnie wykluczyła i oczekiwała, że będę siedział cicho w domu”.
Spojrzał na mnie oszołomiony, ale i tak odszedł.
Przez dwa dni publikowałam tylko przebłyski – szampana w samolocie, zachód słońca nad terakotowymi dachami, moją dłoń trzymającą espresso na rozświetlonym słońcem placu. Ethan pisał coraz rzadziej. Aż w końcu, w noc przyjęcia, gdy jadłam makaron z truflami na tarasie na dachu, mój telefon rozświetlił się jego imieniem.
Reagowałem na hałasy – podniesione głosy, brzęk szkła, nagłe ucichnięcie muzyki.
„Claire” – wyszeptał, a panika ścisnęła mu głos. „Musisz mi pomóc”.
Oparłem się na krześle i spojrzałem na jaśniejący pode mną Rzym.
„Co się stało?” zapytałem.
A wśród chaosu za nim, powiedział ostatnią rzecz, jakiej się spodziewałam.
„Nie mogą zapłacić za przyjęcie”.
