Sędzia Alvarez polecił komornikowi zabrać urządzenie i przekazać je urzędnikowi sądowemu do wglądu. Zespół prawny Richarda ponownie zgłosił sprzeciw, tym razem bardziej agresywny, ale sędzia oddalił ich wniosek o ograniczonym rozpatrzeniu. „Jeśli treść jest nieistotna, zignoruję ją. Jeśli jest istotna, omówię kwestię dopuszczalności z prawnikiem. Proszę kontynuować”.
Ekran rozświetlił twarz urzędnika bladą poświatą. Pojawiła się nazwa pliku z datą z poprzedniej nocy i znacznikiem czasu: 23:43.
Na początku film był ciemny, drżący, wyraźnie nagrany przez wąski otwór. Potem obraz się uspokoił. Pokazywał korytarz na piętrze domu Richarda w Fox Chapel. Claire rozpoznała dywanik, mosiężny kinkiet i konsolę, którą wybrała lata temu, zanim Richard zaczął wymieniać wszystko, co wybrała, na rzeczy, które jego zdaniem wyglądały „drożej”.
Usłyszał dwa głosy. Jeden należał do Richarda. Drugi należał do Denise Larkin, kierowniczki jego prywatnej niani w tygodniach, gdy był pod opieką.
Richard nie uśmiechał się na nagraniu. Brzmiał na zirytowanego.
„Nie obchodzi mnie, czy będzie płakać za matką” – powiedział. „Po rozprawie Claire nie będzie miała środków, żeby walczyć o cokolwiek. Kiedy tylko ustalona zostanie kwestia opieki, Ava się dostosuje”.
Denise odpowiedziała stłumionym, niespokojnym głosem. „Ona się teraz nie przystosowuje. Prawie tu nie je i boi się, kiedy krzyczysz”.
Richard parsknął suchym śmiechem. „Dzieci się boją. Wtedy słuchają. To nie jest znęcanie się, Denise. To struktura”.
Ręka Claire powędrowała do ust.
Na ekranie widać było, że kamera jest lekko przechylona, jakby Ava schowała się za uchylonymi drzwiami sypialni.
Wtedy Richard wypowiedział zdanie, które odmieniło całe pomieszczenie.
„Jeśli Claire będzie naciskać, zrobię to, co ci powiedziałem. Złożę wniosek o wyłączne prawo do decydowania o jej prawach i wstrzymam wszelkie alimenty, które jej zdaniem przysługują. Będzie mogła iść do dwóch prac i płakać o sprawiedliwość gdzie indziej. Ava zostaje ze mną, bo wygląd ma znaczenie i bo nie pozwolę, żeby moja córka dorastała w jakimś tanim mieszkaniu z matką, która nie jest w stanie jej zapewnić bytu”.
Nikt na sali sądowej się nie poruszył.
