Poprowadził mnie przez zrujnowany salon i w górę po chwiejnych schodach. Gabinet Richarda znajdował się na drugim piętrze i, o dziwo, był mniej spalony niż reszta. Drzwi się zacięły, ale udało mi się je otworzyć. Był tam sejf, wbudowany w ścianę za obrazem. Drzwi i okna
Dowiedz się więcej
Drzwi
drzwi
drzwi
Wpisałam datę urodzin Richarda. Pip. Zielony. Otwórz.
W środku były dokumenty, duża suma gotówki – prawdopodobnie z nielegalnych płatności – i stary telefon komórkowy.
„Zabierz wszystko”.
„Mamo, spójrz tutaj”.
Głos Matthew dobiegł z drugiego końca pokoju. Wskazał pod luźną deskę podłogową, kryjówkę, o której istnieniu nigdy nie podejrzewałam. Podniosłam deskę. Pod spodem leżał telefon komórkowy, czarny notes i koperta. Szybko zebrałam wszystko i włożyłam do plecaka, który przyniosłam.
„Chodźmy. Szybko”.
Byliśmy już prawie przy drzwiach, kiedy to usłyszeliśmy. Głosy na dole.
„Jesteś pewien, że nikogo tam nie ma?”
„Tak. Policja już oczyściła teren. My tylko go sprawdzamy.”
Krew mi zmroziła krew w żyłach. Spojrzałem na Matthew. Był blady. Nie mogliśmy zejść na dół. Ktokolwiek to był, blokował nam jedyne wyjście. Złapałem Matthew i wcisnęliśmy się do schowka w biurze. Serce biło mi tak szybko, że byłem pewien, że je usłyszą.
Przez szparę w drzwiach schowka zobaczyłem snopy światła latarki świecące na górę schodów. Dwóch mężczyzn. To nie byli policjanci. Rozpoznałem głosy. To byli ci sami mężczyźni, którzy podpalili dom.
Dowiedz się więcej
Drzwi
drzwi
drzwi
„Szef powiedział, że musimy sprawdzić, czy robota skończona” – powiedział jeden z nich głębokim głosem. „Wygląda na to, że jeszcze nie znaleźli żadnych ciał.”
„Niemożliwe. Pożar był tak intensywny, że nic nie zostało. Mogli już trafić do kostnicy. Dla pewności, sprawdźcie. Sprawdźcie sypialnie”.
Usłyszałem kroki. Jeden zmierzał w stronę sypialni, drugi w naszą stronę. Drzwi gabinetu się otworzyły. Matthew ścisnął moją dłoń tak mocno, że aż zabolało. Przygryzłem wargę, żeby nie hałasować.
Mężczyzna wszedł, oświetlając pokój latarką. Zatrzymał się przy otwartym sejfie.
„Hej Mark, chodź to sprawdzić”.
Pojawił się drugi.
„Co się stało?”
„Sejf jest otwarty. Nie był otwarty, kiedy wychodziliśmy”.
„Jesteś pewien?”
„Zdecydowanie. Nawet nie dotknęliśmy sejfu. Po prostu go podpaliliśmy i wyszliśmy”.
Napięta cisza.
„Ktoś tu był” – podsumował mężczyzna o imieniu Mark. „Niedawno. Wokół opadł kurz. Myślisz, że to była policja?”
„Policja nie kradnie pieniędzy. I patrz, są ślady stóp. Małe ślady stóp”.
Skierował latarkę na podłogę.
„Za mały, żeby być dorosłym”.
Ścisnęło mnie w żołądku.
„Dziecko” – powiedział powoli pierwszy mężczyzna. „Myślisz…?”
„Chyba mamy problem”.
Mark wyciągnął telefon komórkowy z kieszeni.
„Zadzwonię do szefa. Musi się dowiedzieć”.
Nie mogłam na to pozwolić. Gdyby zadzwonił do Richarda, gdyby powiedział mu, że ktoś tam był, że to mogliśmy być my… Ale co mogłam zrobić? Byłam zamknięta w szafie z moim sześcioletnim synem, nieuzbrojona, bez wyjścia.
Wtedy usłyszałam krzyk. Dochodził z zewnątrz. Głośny, przerażony krzyk kobiety.
„Co to, do cholery, było?”
Mark zbiegł po schodach. Drugi mężczyzna poszedł za nim.
Nie traciłam czasu. Złapałam Matthew i pobiegłam. Zbiegłam po schodach tak szybko, że o mało się nie przewróciłam. Tylne drzwi były otwarte. Musieli tam wejść. Wyszłyśmy na zewnątrz. Pobiegłyśmy do muru.
Prawniczka Jennifer stała tam, zdyszana.
„To ty krzyczałaś?” zapytałam, pomagając jej przeskoczyć mur.
„Musiałam ich stamtąd wyciągnąć. Udało ci się?”
„Tak”. Pokazałam jej plecak. „Wszystko zabrałam”.
Pobiegłyśmy do jej samochodu, zaparkowanego dwie przecznice dalej. Dopiero gdy byłyśmy w środku, drzwi zamknięte, silnik włączony i odjeżdżałyśmy, mogłam znowu odetchnąć. Drzwi i okna
„Ci mężczyźni widzieli, jak ktoś majstrował przy sejfie” – powiedziałam. „Powiedzą Richardowi”.
„Doskonale”.
Spojrzałam na nią jak na wariatkę.
„Co masz na myśli, mówiąc „doskonale?”
„Teraz wie, że żyjesz. Wie, że masz dowód. Wpada w panikę”. Uśmiechnęła się, prowadząc. „A spanikowani ludzie robią głupie rzeczy”.
Nie wiem, czy zgadzałam się z jej argumentacją, ale byłam zbyt wyczerpana, żeby się kłócić.
W biurze opróżniłyśmy plecak z biurka. Dokumenty, telefony komórkowe, pieniądze, czarny notes. Adwokatka Jennifer pierwsza sięgnęła po notes. Otworzyła go. Zaczęła czytać. Im dłużej czytała, tym szerszy był jej uśmiech.
„Bingo” – mruknęła.
