„Emily, na litość boską, gdzie jesteś? Kochanie, jestem u kresu sił. Proszę, odpowiedz mi. Policja powiedziała, że nie znaleźli twojego ciała. Gdzie jesteś? Jesteś ranna? Emily, odpowiedz mi”.
A ostatnia wiadomość, wysłana pięć minut temu:
„Wiem, że żyjesz i wiem, że zabrałaś rzeczy z sejfu. Musimy porozmawiać. Pilnie”.
Maska opadła.
„On wie” – powiedziałam.
„Doskonale. Odpowiedz mu”.
„Co? Zwariowałaś?”
„Odpowiedz mu. Powiedz mu, że chcesz się z nim spotkać jutro rano w miejscu publicznym”.
„Dlaczego?”
Prawniczka Jennifer uśmiechnęła się. Tego uśmiechu nauczyłam się jednocześnie bać i podziwiać.
„Bo damy mu szansę, żeby się powiesił”.
Drżącymi palcami napisałam odpowiedź.
„City Park jutro, 10:00”. Przyjdź sam.
Odpowiedź Richarda nadeszła w ciągu kilku sekund.
„Będę. Emily, musimy porozmawiać. Nie tak to wygląda, jak myślisz”.
Nie tak, jak ja myślę. Jakbym to ja była tą szaloną w tej historii. Jakbym nie widziała, jak dwóch mężczyzn podpaliło mój dom moimi własnymi kluczami.
„Doskonale” – powiedziała adwokat Jennifer. „Spotkasz się z nim jutro rano, ale nie będziesz sama”.
Opowiedziała mi o planie. Był ryzykowny, może nawet szalony, ale mógł zadziałać. Detektyw Miller, którego znała, zgodził się pomóc, kiedy zadzwoniła i wyjaśniła sytuację. Miał rozmieścić w parku funkcjonariuszy po cywilnemu, z podsłuchem i kamerami. Potrzebowaliśmy tylko, żeby Richard się przyznał.
„On nigdy się nie przyzna, wiedząc, że może być nagrywany” – argumentowałam.
„Nie musi przyznawać się ustnie” – odpowiedziała. „Po prostu musi działać”. A zdesperowani mężczyźni zawsze działają.
Tej nocy nie mogłam spać. Ciągle myślałam o spotkaniu, o tym, co powiem, jak spojrzę w oczy mężczyźnie, który próbował mnie zabić, i udawać, że nic się nie stało. Matthew spał obok mnie, w końcu spokojny po dniach grozy. Przynajmniej jedno z nas mogło odpocząć.
Następnego ranka o 9:30 byliśmy na swoich stanowiskach. Usiadłam na ławce w parku miejskim, ubrana w kurtkę z wbudowanym mikrofonem. Matthew był bezpiecznie w biurze z prawnikiem Jennifer, obserwując wszystko przez kamery zainstalowane przez policję. Detektyw Miller i jego zespół rozproszyli się po parku, przebrani za bezdomnych, ulicznych sprzedawców i ludzi wyprowadzających psy.
A potem zobaczyłam Richarda. Zjawił się punktualnie o 10:00. Miał na sobie pogniecione ubranie, prawdopodobnie takie samo jak wczoraj. Głębokie cienie pod oczami, nieogoloną brodę. Po raz pierwszy odkąd go poznałam, wyglądał na człowieka, bezbronnego.
Ale znałam prawdę.
Zobaczył mnie i praktycznie uciekł.
„Emily, dzięki Bogu. Nic ci nie jest?”
Próbował mnie przytulić. Cofnęłam się.
„Nie dotykaj mnie.”
Maska na chwilę opadła. Zobaczyłam gniew w jego oczach, zanim znów wyraził zaniepokojenie.
„Kochanie, wiem, że się boisz, ale musisz mnie wysłuchać.”
„Słuchać ciebie? Tego, co mówisz, Richard? Że to wszystko była pomyłka? Że ci mężczyźni, którzy podpalili nasz dom naszymi kluczami, byli po prostu włamywaczami?”
Mrugnął, myśląc o tym, co się dzieje.
„Ty… ty to zrobiłeś? Ja… ja widziałem wszystko. Byłem tam. Matthew i ja, widzieliśmy wszystko.”
Zbladł. Rozejrzał się nerwowo.
„Nie tutaj. Chodźmy gdzieś w ustronne miejsce.”
„Nigdzie z tobą nie pójdę.” Mówiłam stanowczo, mimo że serce waliło mi w gardle. „Mów tu. Teraz. Dlaczego próbowałeś mnie zabić?”
„Nie, nie zrobiłem tego. To nie tak”. Przeczesał włosy dłonią. „Emily, nie rozumiesz. Mam kłopoty. Mam dług u bardzo niebezpiecznych ludzi. Grozili ci. Grozili Matthew”.
„Więc postanowiłaś najpierw nas zabić? Co to za logika?”
„Nie. Chciałem cię wywieźć z kraju. Z pieniędzmi z ubezpieczenia moglibyśmy zacząć od nowa gdzieś indziej, z dala od tych facetów”.
To było tak bezczelne kłamstwo, że o mało się nie roześmiałam.
„Mówisz o polisie ubezpieczeniowej, która wypłaca odszkodowanie tylko w razie mojej śmierci?”
Zamarł. Zrozumiał swój błąd.
„Emily…”
Zmienił taktykę. Jego głos stał się groźny.
„Ukradłaś rzeczy z mojego sejfu. Chcę, żebyś je oddała. Natychmiast. Czarny notes, dowód, że wszystko zaplanowałaś. Nie rozumiesz, co robisz. Jeśli oddasz to policji, to ja zostanę wydymana. A jeśli mnie wydymają, to mężczyźni, którym jestem winna pieniądze, będą cię ścigać. Tak czy inaczej, nie jesteś bezpieczna”.
„Ale przynajmniej nie będziesz próbowała mnie zabić”.
W końcu wybuchła złość.
„Zawsze byłaś taka naiwna. Myślisz, że dlaczego wyszłam za ciebie? Z miłości? Byłaś rozpieszczoną dziewczyną, która żerowała na pieniądzach mamy…”
