Wokół stołu, już nakrytego trzema talerzami z zupie, pokrojonym chlebem i złożonymi serwetkami, zapanowała ciężka cisza. Verónica, jej jedyna córka, bezwiednie sprawdziła telefon, nawet nie patrząc na matkę, która serwowała zupę z typową dla siebie czułością.
Estela zawołała go po imieniu. Powiedziała mu, że bardzo się cieszy, że są razem, że czuje się szczęśliwa, mogąc pomagać w domu, choć nie była już tak szybka jak kiedyś.
Verónica odpowiedziała szeptem, nie spuszczając wzroku z ekranu, jakby każde słowo matki ciążyło jej bardziej, niż chciała przyznać. Ulises, zięć, ciężko usiadł na krześle, głośno odchrząknął i wypowiedział zdanie brzmiące jak cios pałką.
Powiedziała, że w domu nie ma już miejsca dla trójki, że sytuacja jest trudna i że obecność osoby starszej wszystko komplikuje, co nie jest wobec nich sprawiedliwe.
Estela mrugnęła, jakby nie usłyszała dobrze, i zapytała drżącym głosem, czy mówi o niej. Odyseusz nie odpowiedział bezpośrednio; Po prostu wziął chleb, złamał go w dłoniach i zaczął jeść, pozostawiając wyczuwalne napięcie, jakby coś miało się zaraz rozpaść.
Verónica, z wymuszonym uśmiechem, zmieniła temat. Zwierzyła się matce, że wie, iż ostatnio ma problemy ze snem i że rozmawiała z sąsiadem, który doradził jej przyjmowanie naturalnych tabletek.
Estela z trudem otworzyła oczy i w słabym świetle, które widziała, zobaczyła, jak jej córka odchodzi, a zięć zaczyna budować mur. Chciała krzyczeć, ale z gardła wydobył się tylko jęk.
Kontynuacja na następnej stronie
