Na początku mój mózg nie potrafił nazwać tego, co wpatrywało się w moje oczy. Gavin nie był sam. Jego ramiona obejmowały wysoką brunetkę w kremowym płaszczu, a jej palce ściskały jego marynarkę, jakby była dokładnie tam, gdzie ich miejsce. Uniosła głowę, a on ją pocałował – swobodnie, znajomo, z wprawą. Jakby to nie było nic nowego. Jakby zdarzało się to już niezliczoną ilość razy.
Ścisnął mi się żołądek.
Podeszłam bliżej, zatrzymując się za filarem niedaleko stacji ładowania. Puls dudnił mi w uszach, głośniej niż turkot toczących się walizek i wezwań na pokład. Głos Gavina wyraźnie przebijał się przez hałas.
„Wszystko gotowe” – powiedział cicho. „Ten idiota straci wszystko”.
Kobieta się roześmiała. „I nawet się tego nie spodziewa”.
Przełknęłam ślinę. To ja byłam idiotką. A „wszystko” nie brzmiało jak rozstanie – brzmiało jak wyrachowane. Finansowe. Prawne. Jak plan mający na celu całkowite mnie wymazanie.
Moim pierwszym odruchem było podejść i spoliczkować go przed bramką B12, gdzie wszyscy się gapili. Ale potem zauważyłam skórzane portfolio schowane pod pachą – to, które nosił tylko na „poważne” spotkania. Ten sam, który widziałam na jego biurku tamtej nocy, kiedy poprosił mnie o podpisanie tego, co nazywał „rutynowymi papierami” dla jego nowego przedsięwzięcia biznesowego.
