Problem z zaprzeczaniem polega na tym, że wymaga ciągłego podtrzymywania. Każdego dnia trzeba aktywnie wybierać, by nie dostrzegać schematów, które definiują twoje życie. Jadąc tymi znanymi ulicami, mijając punkty orientacyjne z dzieciństwa spędzonego wiecznie w czyimś cieniu, czułam, jak moje zaprzeczanie pęka jak lód na wiosnę.
Zobacz więcej
rodziny
rodzinie
rodzin
Była szkoła podstawowa, w której wygrałam konkurs ortograficzny w czwartej klasie – trofeum, które mama niechcący wyrzuciła podczas porządków. Dwie przecznice dalej gabinet ortodonty, gdzie zdjęłam aparat ortodontyczny tego samego dnia, kiedy Paige miała załamanie nerwowe z powodu porzucenia przez swojego pierwszego chłopaka, co oznaczało, że mój kamień milowy został całkowicie zignorowany. Dom kultury, w którym wystąpiłam na recitalu fortepianowym w wieku dwunastu lat, grając nokturn Chopina, który ćwiczyłam przez sześć miesięcy, podczas gdy moi rodzice pisali SMS-y na widowni o najnowszym dramacie Paige z jej grupą przyjaciół.
Dwadzieścia sześć lat bycia na drugim planie. Dwadzieścia sześć lat akceptowania strzępków uwagi i wmawiania sobie, że to uczta. Dwadzieścia sześć lat wiary, że jeśli tylko osiągnę wystarczająco dużo, wystarczająco się wyróżnię, udowodnię, że jestem wystarczająco dobra, ktoś w końcu się odwróci i mnie dostrzeże.
