„Nie mogę” – przyznałem. „Ona czekała całe życie”.
„Nie jesteśmy młodzi” – powiedział. „Jeśli to zrobimy, będziemy mieli po siedemdziesiątce, zanim ona dorośnie”.
"Ja wiem."
„Do tego dochodzą pieniądze, energia, szkoła i studia” – dodał.
„Staramy się nie budować oczekiwań, których nie jesteśmy w stanie spełnić”.
„Wiem” – powtórzyłem.
Reklama
Po długiej ciszy powiedział: „Chcesz ją poznać? Po prostu ją poznaj. Niczego nie obiecuję”.
Dwa dni później weszliśmy do domu dziecka. Pracownik socjalny zaprowadził nas do pokoju zabaw.
„Ona wie, że spotyka się z gośćmi” – powiedziała pracownica socjalna. „Nie powiedzieliśmy jej nic więcej. Staramy się nie budować oczekiwań, których nie jesteśmy w stanie spełnić”.
W pokoju zabaw Lily siedziała przy małym stoliku, starannie kolorując w liniach. Jej sukienka była trochę za duża, jakby zbyt wiele razy przechodziła z pokolenia na pokolenie.
"Czy jesteś stary?"
Reklama
Znamię pokrywało większą część lewej strony jej twarzy, było ciemne i widoczne, ale jej oczy były poważne i czujne, jakby nauczyła się czytać w oczach dorosłych, zanim im zaufała.
Uklękłam obok niej. „Cześć, Lily. Jestem Margaret”.
Spojrzała na pracownika socjalnego, a potem z powrotem na mnie. „Cześć” – szepnęła.
Thomas wcisnął się na maleńkie krzesło naprzeciwko niej. „Jestem Thomas”.
Przyjrzała mu się i zapytała: „Czy jesteś stary?”
Uprzejmie odpowiadała na pytania, ale nie dała nic ciekawego.
