Tego ranka zostałem pod prysznicem dłużej niż to konieczne. Woda spływała mi na kark, ale nie potrafiłem uciszyć dziwnego uczucia, które osiadło w moim brzuchu. Coś było nie tak.
Kiedy wyszedłem, Elena była już ubrana.
Prześcieradła zniknęło.
Pokój pachniał perfumami i zimną kawą.
Unikała mojego wzroku.
"Elena...
"Nie zaczynaj, Carlos.
"To mi wyjaśnij."
Zamknęła na chwilę oczy, jakby ktoś próbował ukryć zbyt ciężką prawdę.
"To nie miało się wydarzyć.
"Co to potem?"
Spojrzała na mnie i zobaczyłem w jej oczach coś, o czym nie wiedziałem, że ma. Strach. Nie bał się mnie. Strach przed tym, co miało nadejść.
"Muszę iść."
Chwyciła torbę, szybko pocałowała mnie w policzek, jakby założył plaster na zbyt głęboką ranę, po czym wyszła.
Stałam tam sama w tym hotelowym pokoju, z tą prześcieradłem i z uczuciem, że tamta noc nie wyglądała na zwykły błąd.
Przez następne kilka tygodni próbowałem odzyskać swoje życie.
Plac budowy.
Spotkania.
Odwołania.
Ale Elena nie opuszczała moich myśli.
Napisałem do niego dwa razy. Brak odpowiedzi.
Ostatecznie przekonałem siebie, że po prostu żałuje tego, co się stało.
Miesiąc później zadzwonił mój telefon.
Liczba nieznana.
Znak wywoławczy Cancún.
Prawie nie odebrałem.
"Pan Carlos Ortega?"
"Tak."
"To jest Szpital Generalny w Cancúnie. Została pani wymieniona jako kontakt alarmowy przez Elenę Salazar.
Krew mi zamarła.
"Co się dzieje?"
Zapanowała cisza.
Potem niższy głos.
"Jest w stanie krytycznym.
Prawie nie pamiętam podróży na lotnisko. Tylko ręce, które tak się trzęsły, że nie mogłem zamknąć walizki. Tylko uczucie upadku w pustkę przez cały lot.
Kiedy dotarłem do szpitala, Elena była podłączona do maszyn.
Jego twarz była blada.
Za blada.
Jej usta wyschły.
Zamknął oczy.
Więcej przeczytaj na następnej stronie>>
